gerçekten güzel bir yazı yazmıssın. Keşke herkes bu bahsettiğin anlamda basit olabilse. Avlarına üşüşen aç kurtlar gibi saf ve temiz insanları kedi emel ve istekleri doğrultusunda kullanıp sinsice emellerine alet etmese.

Kendi kaybolmuşluğunun içerisinde kainatın güzelliklerini görüp zevk alabilse, kullanılmayan her şeyin yok olup gittiği gibi bu duygular, güzellikler de unutulup gitmeye mahkum olmasa. İnsanlar kötülükte yarışmaya çalışmasa hep iyilikte yarışsa... Ama bir yerde hata var hemde büyük bir hata çünkü iyi hisseden güzel düşünen insanlar hep kötülükle karşılaşıyolar hep sırtlarından vuruluyolar kahpece. Neden çünkü kahpelik, yalan dolan, bencilliklik, her ne kötülük varsa hep bunlar pirim yapıyo. Tabiri caizse iyiye bu devirde ekmeği bırak hava bile yok. Düşen bir tekmede sen vur ki kendini hiç toparlayamasın onun üstüne baski diğerlerinden 10 cm daha yukarda ol ki diğerlerine yüksekten bakabilesin. Ne kadar düzenbazsın ne kadar üçkağatçısın okadar iyi bir insansın.Eğer iyiysen senin yaşama ve barınma şansın yok..

Ama her ne olursa olsun terkedip kaçmamak gerek.O zevk aldığın iilik duygusunu hiç bırakmamak gerek varsın olsun sen iyilik yap kötülük bul. Bu güzel duyguları kaybetmemen dileğiyle hep burda kal uçurumlardan uzak..